ორგანულ მეურნეობაზე საუბრისას ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული მოსაზრებაა, რომ „ორგანული მეურნეობა უდრის ნაკლებ მოსავალს“.
ეს მითი განსაკუთრებით ძლიერია იმ ფერმერებს შორის, ვინც ინტენსიურ, ქიმიაზე დაფუძნებულ სისტემას არის მიჩვეული, მაგრამ რეალობა სხვაგვარია.
მართალია, ორგანული მეურნეობაზე გადასვლის პირველ წლებში მოსავალი ხშირად მართლაც იკლებს. მიზეზი მარტივია — ნიადაგი, რომელიც წლების განმავლობაში ქიმიურ სასუქებსა და პესტიციდებზე იყო დამოკიდებული, დროებით კარგავს ბალანსს. ორგანულ სისტემაზე გადასვლისას მცენარე აღარ იღებს „მყისიერ საკვებს“ და საჭიროა დრო, სანამ ნიადაგის ბიოლოგიური სიცოცხლე აღდგება.
თუმცა ეს ეტაპი მუდმივი არ არის. სწორად დაგეგმილ ორგანულ მეურნეობაში, 2–4 წლის შემდეგ, ნიადაგის სტრუქტურა უმჯობესდება, იზრდება ჰუმუსის დონე, წყლის შეკავების უნარი და მიკროორგანიზმების აქტივობა. შედეგად, მოსავლიანობა სტაბილურდება და ხშირად უახლოვდება, ზოგ შემთხვევაში კი უსწრებს კიდეც ინტენსიურ სისტემას — განსაკუთრებით ბოსტნეულისა და ბაღჩეული კულტურების შემთხვევაში.
მნიშვნელოვანია ასევე გავარჩიოთ „მოსავალი“ და „მოგება“. ორგანულ მეურნეობაში წარმოების ხარჯები შეიძლება მცირედ მაღალი იყოს, თუმცა ხშირ შემთხვევებში – ნაკლები ქიმია, ნაკლები დამოკიდებულება იმპორტირებულ პრეპარატებზე და სწორი მიდგომები ამ ხარჯებს ამცირებს. ამასთან ერთად, ორგანული პროდუქცია ბაზარზე უფრო მაღალ ფასად იყიდება, რაც ნაკლებ მოსავალსაც კი ეკონომიკურად გამართლებულს ხდის.
კიდევ ერთი შეცდომა არის მოლოდინი, რომ ორგანული მეურნეობა „თავისით“ მუშაობს. სინამდვილეში ის მეტ ცოდნას, დაკვირვებას და მართვას მოითხოვს: სიდერატები, კულტურათა მონაცვლეობა, ბიოპრეპარატები და ზუსტი დროის შერჩევა გადამწყვეტ როლს თამაშობს.
დასკვნა: ორგანული მეურნეობა ავტომატურად ნაკლებ მოსავალს არ ნიშნავს. ის ნიშნავს სხვა ლოგიკას — ნიადაგზე ორიენტირებულ, გრძელვადიან და უფრო სტაბილურ სისტემას. მითი იბადება მაშინ, როცა ორგანულ მეურნეობას ინტენსიური მიდგომით ცდილობენ მართონ.
რა არის ორგანული სოფლის მეურნეობა
