ზღარბის გამოჩენა ეზოში ბევრისთვის მოულოდნელი, თუმცა სასიამოვნო მოვლენაა.
საქართველოში ყველაზე გავრცელებულია Erinaceus concolor — მცირე ზომის, ღამის აქტიური ძუძუმწოვარი, რომელიც ადამიანთან სიახლოვესაც მშვიდად ეგუება.
ზღარბი მწერიჭამიაა და მისი მენიუ ძირითადად შედგება ლოკოკინებისგან, მატლებისგან, ხოჭოების ლარვებისგან და სხვადასხვა წვრილი მწერისგან. სწორედ ამიტომ იგი ბუნებრივი ბიო-რეგულატორია ბაღსა და ბოსტანში. იქ, სადაც ზღარბი ცხოვრობს, ხშირად მცირდება ლოკოკინებისა და ნიადაგში მცხოვრები მავნებლების რაოდენობა.
მისი აქტიურობა ძირითადად ღამით იწყება. დღისით იგი იმალება ბუჩქებში, შეშის გროვაში ან ბალახის საფარში. თუ ეზოში ბუნებრივი კუთხე — დაუმუშავებელი ბალახი, ფოთლების გროვა ან დაბალი ბუჩქები — დარჩენილია, ზღარბს იქ თავშესაფრის პოვნა უადვილდება.
მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ, რა არ უნდა გავაკეთოთ. ზღარბს არ უნდა დავუტოვოთ პური ან რძე — გავრცელებული მითის მიუხედავად, რძე მისთვის საზიანოა. საჭიროების შემთხვევაში შეიძლება წყალი და კატისთვის განკუთვნილი მშრალი საკვები, თუმცა უმეტეს შემთხვევაში ის საკუთარ საკვებს თავად პოულობს.
ქიმიური პრეპარატების ინტენსიური გამოყენება ზღარბისთვის რისკს ქმნის — როგორც პირდაპირი მოწამვლის, ისე საკვების შემცირების გზით. ასევე საფრთხის წყაროა ღია ჭები, აუზები ან ღრმა ორმოები, საიდანაც ამოსვლა ვერ შეძლებს.
ზღარბი აგრესიული არ არის. თავდაცვისას იკეცება და ეკლებად იქცევა, თუმცა ადამიანს არ ესხმის თავს. თუ ეზოში ხშირად ხედავთ, ეს სიგნალია, რომ გარემო შედარებით დაბალანსებულია და საკვები რესურსი საკმარისია.
ბაღში ზღარბის ყოფნა ბუნებრივი დაცვის დამატებითი ფენაა. იგი არ ცვლის აგროტექნიკურ ზომებს, მაგრამ ხელს უწყობს მავნებელთა პოპულაციის შეკავებას. სოფლისა და ქალაქის პერიფერიებში ზღარბის დაბრუნება ბიომრავალფეროვნების მცირე, მაგრამ მნიშვნელოვანი მაჩვენებელია.
ხშირად გვგონია, რომ თანამედროვე ეზო სრულ კონტროლს საჭიროებს. ზღარბი გვახსენებს, რომ ზოგჯერ ბუნებას საკუთარი საქმე თავადაც კარგად გამოსდის.
