მარგალიტი საუკუნეების განმავლობაში სილამაზისა და სიმდიდრის სიმბოლოდ ითვლებოდა, მაგრამ მისი წარმოშობა სინამდვილეში თავდაცვის მექანიზმთან არის დაკავშირებული. მარგალიტი არ იქმნება იმისთვის, რომ ლამაზი იყოს — იგი მოლუსკის მცდელობაა, თავი დაიცვას უცხო სხეულისგან.
როდესაც ნიჟარიან მოლუსკში — მაგალითად, ხამანწკაში — ხვდება პატარა გამღიზიანებელი ნაწილაკი, პარაზიტი ან სხვა უცხო სხეული, იგი რბილ ქსოვილებს აღიზიანებს. მოლუსკს არ შეუძლია ამ ნაწილაკის უბრალოდ მოცილება, ამიტომ სხვა სტრატეგიას მიმართავს.
მისი სხეულის სპეციალური ნაწილი, რომელსაც მანტია ეწოდება, იწყებს უცხო სხეულის დაფარვას ნივთიერებით, რომელსაც ნაკრი (nacre) ან მარგალიტის დედა ჰქვია. ეს ნივთიერება ძირითადად შედგება კალციუმის კარბონატისა და ორგანული ცილებისგან.
ფენა ფენაზე დაგროვებით წარმოიქმნება გლუვი და მყარი გარსი, რომელიც გამღიზიანებელ ნაწილაკს მთლიანად ფარავს. პროცესი შეიძლება რამდენიმე წელი გაგრძელდეს. რაც უფრო მეტხანს გრძელდება ფენების დაგროვება, მით უფრო დიდი და სრულყოფილი ხდება მარგალიტი.
საინტერესოა, რომ ბუნებრივი მარგალიტები შედარებით იშვიათია. თანამედროვე მარგალიტების უმეტესობა კულტივირებულია. ამ შემთხვევაში ადამიანი განზრახ ათავსებს მოლუსკში მცირე ბირთვს, რის შემდეგაც ბუნება თავად ასრულებს დანარჩენ სამუშაოს — იწყებს ნაკრის ფენების დაგროვებას.
მარგალიტის განსაკუთრებული ბზინვარებაც სწორედ მისი სტრუქტურით აიხსნება. ნაკრის მიკროსკოპული ფენები სინათლეს მრავალჯერ ირეკლავს და გარდატეხს, რის შედეგადაც ჩნდება ის რბილი, მოლივლივე ელვარება, რომელიც მარგალიტს ასე გამორჩეულს ხდის.
ის, რაც ადამიანებისთვის საუკუნეების განმავლობაში ძვირფას სამკაულად მიიჩნევდნენ, სინამდვილეში მოლუსკის მცდელობაა, დაიცვას საკუთარი თავი პატარა, მაგრამ შემაწუხებელი პრობლემისგან.
