მიუნხენის ტექნიკური უნივერსიტეტის (TUM) მკვლევარებმა წარმოადგინეს სატაცურის მოსავლისთვის შექმნილი ავტონომიური რობოტის პროტოტიპი, რომელიც უკვე აჩვენებს, რომ ხელით შესრულებული ერთ-ერთი ყველაზე რთული ოპერაცია შეიძლება ავტომატიზაციის რეალურ ეტაპზე გადავიდეს.
პლატფორმა იყენებს ვიზუალური ამოცნობის ალგორითმებს და მექანიკურ სისტემებს, რაც საშუალებას აძლევს მას ამოიცნოს მოსავლელად მზად ყლორტები და ფრთხილად მოაჭრას ისინი — პრაქტიკულად იმავე სიჩქარით, რასაც ადამიანი ახერხებს.
სატაცური შემთხვევითი კულტურა არ არის. ევროპაში იგი ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე შრომატევად პროდუქტად, სადაც მოსავლის აღება სრულად არის დამოკიდებული ადამიანზე. პრობლემას ამძიმებს მინდვრის არათანაბარი რელიეფი, მცენარის მყიფე სტრუქტურა და ის ფაქტი, რომ თითოეული ყლორტი ინდივიდუალურად უნდა შეფასდეს სიმწიფის მიხედვით. სწორედ ამიტომ, აქამდე არსებული ტექნოლოგიური გადაწყვეტილებები ან ზედმეტად ნელი იყო, ან ვერ უზრუნველყოფდა საჭირო სიზუსტეს.
TUM-ის პროტოტიპი ამ პრობლემას სხვა კუთხით უყურებს — ის ცდილობს გააერთიანოს ხელოვნური ხედვა, მონაცემებზე დაფუძნებული გადაწყვეტილება და ზუსტი მექანიკა. სისტემას შეუძლია რეალურ დროში განსაზღვროს, რომელი ღეროა მოსავლელი, რა სიგრძის არის და როგორ უნდა მოიჭრას ისე, რომ მცენარე არ დაზიანდეს.
ეს მნიშვნელოვანი ნაბიჯია, რადგან აგრორობოტიკაში ყველაზე რთული სწორედ „რბილი ობიექტების“ მართვაა — ისეთი კულტურების, რომლებიც მარტივად ზიანდება.
მთავარი მიზეზი, რატომაც ასეთი ტექნოლოგიები სწრაფად ვითარდება, არის შრომის დეფიციტი. ევროპაში სეზონური მუშახელის პოვნა ყოველწლიურად უფრო რთულდება და ძვირდება. შედეგად, ფერმერები იძულებულნი არიან ეძებონ ალტერნატივა, რომელიც უზრუნველყოფს სტაბილურობას და პროგნოზირებად ხარჯებს.
თუ მსგავსი სისტემები კომერციულ ეტაპამდე მივა, ეს მნიშვნელოვნად შეცვლის წარმოების ეკონომიკას. მოსავლის აღება, რომელიც ყველაზე ძვირადღირებული პროცესია, შეიძლება ნაწილობრივ ავტომატიზდეს, რაც შეამცირებს დანახარჯებს და გაზრდის ეფექტიანობას.
ეს ნიშნავს, რომ უახლოეს წლებში აგრორობოტიკა აღარ იქნება მხოლოდ განვითარებული ქვეყნების თემატიკა. ის თანდათან გახდება აუცილებელი ინსტრუმენტი იმ ფერმერებისთვისაც, ვინც კონკურენტუნარიანობას ინარჩუნებს.
საბოლოოდ, TUM-ის პროექტი კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ სოფლის მეურნეობის მომავალი მიდის იმ მიმართულებით, სადაც ტექნოლოგია არა მხოლოდ ამცირებს შრომას, არამედ განსაზღვრავს თავად წარმოების მოდელს.
სატაცური – თესვა, ჩითილის გამოყვანა, დარგვა, მოვლა
